تبلیغات
انجمن هنرهای نمایشی شهرستان اردکان - مطالب کلاس بازیگری مجازی




در شب آخر اجرای نمایش کمدی "اوسعلی به دانشگاه میرود " فرصتی شد تا در پاسخ به دعوت کارگردان محترم و در انتخاب بین شرکت در اختتامیه جشنواره مد و لباس که باز هم دعوت بودیم و ایضا در اردکان (همان شب) برگزار میشد و از آنجا که هنر نمایش را هنرتر میدانیم و ایضا حوصله شنیدن فرمایشات سیاسیون و سیاست زده ها را دیگر نداریم تماشای تئاتر را انتخاب کردیم و... البته خوشحالیمان را از اینکه در اردکان مرتب از این رویدادها را شاهدیم و در فاصله یکی دو هفته از همایش نکوداشت فردوسی و یه کم قبلترش کنسرت فریدون آسرایی , شاهد استمرار تلاش دوستان هنرمند هستیم و نیز خرسندیمان از استمرار و دوام بیست اجرای پی در پی "اوسعلی به دانشگاه میرود" آنهم با سالن پر از تماشاچی را نمیتوانیم ابراز نکنیم . از همینجا یک دست مریزاد به همه دوستانم میگویم...


و اما اوسعلی که پیش از این مدرن شده بود حالا به دانشگاه میرود و در مسیر کسب علم در نهایت موفق میشود تا نه تنها مدرکش را بگیرد که بتواند در انتخابات شورا و مجلس و ...کاندیدا شود بلکه توسط مقامات تقدیر هم بشود و .... این نمایش قراراست بخش دوم از یک سه گانه با محوریت زندگی اوسعلی باشد که با بازی مسلط هاتفی اردکانی برصحنه خلق میشود. سه گانه (تریلوژی) دارای قواعدی است .کاملترین نمونه ی نمایشی یک تریلوژی افسانه های تبای نوشته سوفوکل نویسنده نامدار یونان باستان است . پیشنهاد میکنم دوستان این مجموعه را حتما با ترجمه شاهرخ مسکوب مطالعه کنند . در بین نمونه های سینمایی آشنا سه گانه ی  "اخراجیها" مسعود ده نمکی  و در سالهای دورتر "دستفروش" محسن مخملباف قابل ذکرند...که این آخری نمونه کاملتریست...

یکی از ویژگیهای سه گانه ها این است که هر یک باید دارای قصه ای جدا و کامل باشد که بیننده نمایش یا خواننده نمایشنامه بدون نیاز به دو تای دیگر درجریان چند و چون  کامل قصه قرابگیرد و گره باز نشده ای باقی نماند...

و دیگر اینکه در هر قصه ردپایی از قصه های دیگر را ببینیم بدون اینکه نیازی در مراجعه به دیگر بخشها برای فهم داستان باشیم....

خلاصه اینکه هر سه بخش باید به هم ربط داشته باشد و نداشته باشد.

و رعایت این ارتباط در عین بی ارتباطی کارسختی است.



در"اوسعلی به دانشگاه میرود" اشاراتی به گذشته میشد که برای بیننده ای که "اوسعلی مدرن میشود" را دیده بود آشنا بود و این نقص باید در بخش سوم که  ظاهرا قرار است کار بشود برطرف گردد و تکرار نگردد....

استفاده از سی و هفت بازیگر ریز و درشت دختر و پسر از هفت هشت ساله تا سی چهل ساله که بسیارشان ظاهرا محصول یک کارگاه آموزش بازیگری هستند و البته به منظور تشویق آنان و فراهم کردن زمینه بروز استعدادهایشان آنهم به صورت عملی و بر روی صحنه ی اجرا در حضور تماشاچیان انبوه به کار گرفته میشوند ، حرکتی است که میتواند به اهداف خود دست پیداکند و البته چند نفرشان شاید بیش از انتظار بر صحنه ظاهر میشوند . از این جمله اند بازیگران نقش گربه , لامپ , مسئول آموزشی دانشگاه ، دختر خبرنگار و به ویژه بازیگر نقش فراش و یکی دو نفر دیگر ( البته ممکن است بعضی ازینان تجربه قبلی نیز داشته باشند که من بی اطلاعم ) .

بار اصلی بازی در نمایش اما  بر دوش بازیگران نقشهای "شعبون" و "اوسعلی" است که مطابق انتظاری که در بخش اول سه گانه ایجادکرده اند به خوبی از پس کار بر می آیند و در امر خنداندن تماشاچی که بر خلاف نظر بعضی کار چندان ساده ای هم نیست ، موفقند...

مهارت بازیگر نقش اوسعلی (علی هاتفی اردکانی) که خود رئیس انجمن هنرهای نمایشی اردکان نیز هست در استفاده از موتور زهوار در رفته و قدیمی بر صحنه و راندن آن درحالت نشستن برعکس برزین آنهم در حضور جمع کثیری بازیگر در صحنه صاف و محدود و سنگفرش تالار فرهنگ اردکان (هرچند باید دلیل موجه تری برای به رخ کشیدن این توانمندی پیدا میشد) از نقاط قوت بازی ایشان است که در بخش دوم استحکام بازی نسبت به بخش اول بیشتر به چشم می آمد....




از حضور تکمیل کننده بازیگر نقش "شعبون" نیز نباید غافل شد که در بسیاری از لحظات بعنوان نقش مکمل "اوسعلی" به خوبی از پس کار برآمده بود. ایشان هم ظاهرا هاتفی هستند...

سید مهدی طبایی در ارایه شخصیت جدی و عاقل رییس دانشگاه موفقیت نسبی دارد که البته در بین آنهمه کاراکتر کمیک خود را به خوبی مینمایاند....

کارگردانی هاتفی با این که خودش نیز نقش اول نمایشها را به عهده دارد در حیطه ی هدفی که برای خودش تصویر کرده و آن راضی نگه داشتن و به سالن کشاندن تماشاچی شهرستانی و غیرحرفه ای نمایش است , قابل قبول مینماید.

به هر حال کنترل سی و هفت بازیگر تازه کار و به صحنه کشیدن نمایشهایی کمدی که در شهرستان فرهنگ پرور و حساس اردکان راه رفتن بر لبه ی تیغ است , و البته استفاده مناسب از دیگر عوامل کمکی و فنی به ویژه طراحی صحنه ی  قابل اشاره ی علی زمانیان که در عین سادگی و کم خرج بودن پاسخگوی نیازهای اجرا در تبدیل و بازنمایی صحنه های مختلف نمایش در استفاده خلاقانه از تعدادی مکعب یونولیتی نشان از استفاده کارگردان از تجربه اجرای "اوسعلی مدرن میشود" و توجه به نقش ویژه ی عوامل کمکی در اجرای یک اثر نمایشی دارد.

و به همین گونه است استفاده از موسیقی زیبای ساخته شده ویژه نمایش به خصوص در فاصله تعویض صحنه ها که آن هم در منظر تماشاگر و با سرعت مناسبی انجام میگیرد...

چندلحظه بسیار ناب نمایشی در اجرا دیدم که انصافا خلاقانه و بکر بود.

از آن جمله است تبدیل دسته جاروی فراش به عصای مخصوص نابینایان , پس از اینکه به زمین میخورد و چشمانش بابا قوری میشود و یا صحنه ای که بازیگری نقش دوربین مداربسته را بازی میکند و مچگیری میکند...

نهایتا

"اوسعلی به دانشگاه میرود" بهتر از "اوسعلی مدرن میشود" بر صحنه نشسته است و همین روند رو به رشد میتواند در اوسعلی شهردار میشود (که ظاهرا قراراست بخش سوم باشد) نیز ادامه پیدا کند . به شرطی که هاتفی مراقب باشد به ورطه ی لودگی نیفتد , که تاکنون به نظرم چنین بوده است . و کلمات جلف وسبک به کلی حذف شود ( مواردی در این اجرا وجود داشت که خود هاتفی نیز به آن معترف بود)....

بنظر میرسد تئاتر تماشاگرپسند در اردکان دارد کم کم راه خودش را پیدا میکند و آشتی تماشاگر با تئاتر اتفاق مبارکی است....

سیدناصرامامی میبدی

 هشتم خردادماه_۱۳۹۵



دوشنبه 12 خرداد 1393

سبک و فضا . . .

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

سبک های هنری بازی


بازیگر باید سبک های هنری را بشناسد، و با توجه به وی‍‍ژگی هر سبک از ابزار های خود استفاده کند

بازی در سبک رئالیسم

بازی در سبک اکسپرسیونیسم

بازی سورئالیسم


بازیگر وفضای غالب



فضای جمعی که همگی عوامل صحنه تحت تاثیرش قرار می گیرند

فضای فردی از احساسات درونی ناشی می شود

اصلی ترین کار بازیگر فضا سازی است،در رویداد های صحنه یا فضای جمعی حاکم است یا فضای فردی

وقتی فضای فردی غالب است ، کار بازیگر سخت تر می شود چون احساسات درونی اش اهمیت پیدا می کند و این احساسات

دورنی نیازمند بار زیاد جهت تاثیر گذاری بر روی تماشاگر دارد.

در بازیگری با خودمان فضا حمل می کنیم که اول آن را ساخته ایم یا این که... در فضایی که قبلا ساخته شده بازی می کنیم.







چهارشنبه 7 خرداد 1393

چهارلوگ . . .

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

دیالوگ
گفت وگوی نمایشی بین دو نفر ، پرسش و پاسخ بین دونفر دیالوگ به وجود می آورد

وظایف دیالوگ: معرفی شخصیت، پیشبرد قصه، معرفی شخصیت های دیگر ، معرفی زمان ، معرفی مکان

منولوگ
گفت وگوی تک نفره بلند ، تک گویی در حالی که شخص بر روی صحنه حرف می زند ومی داند که شنونده ای او را می شنود

سولی لوگ واساید
سولی لوگ: گفت و گو شخص با خود ، تک گویی با این فکر که مخاطبی وجود ندارد ( بلند بلند فکر کردن)

اساید: در وافع شخصیت نمایشنامه با تماشاچی حرف می زند ، مثل گرگه که به بچه ها میگه الان نشونش می دم وبه نوعی فاصله گذاری است.

پرو لوگ
مقدمه نمایشنامه (پیش درآمد) را پرولوگ می نامند.


پنجشنبه 1 خرداد 1393

اجزای اصلی نمایش .

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

هنر نمایش دو جز اصلی دارد.
1- داستان(محتوی):
داستان یا قصه یا محتوی همان حرفی است که نویسنده قصد دارد آنرا القا نماید.در حقیقت همان پیام نمایش است و بر دو نوع است:

الف:محتوای اصلی یا اورژینال که از تخیل خود نویسنده بر اساس واقعیت یا حتی غیر آن نشات می گیرد، نظیر روح داستانی حاکم بر بینوایان ویکتور هوگوکه برای اولین بار و توسط او مطرح شد.

ب:اقتباسی که همان شکل برگرفته شده از یک کار هنری انجام شده است. برای فهم مطلب تصور کنید هنرمندی از روی داستان ویکتور هوگو یک فیلم سینمائی بسازد.

2- ساختار دراماتیک(فرم):
ساختار دراماتیک اساسی ترین عنصر در هر اثر هنری است و به این صورت تعریف می شود: ارائه اثر به بهترین وجه بگونه ای که بیشترین اثر را بر تماشاچی بگذارد.

رمز آن هم چیزی جز کسب دانش مربوط به ساختار دراماتیک نیست!بخش عمده ای از آن در حیطه ی علم می گنجد که باید در دانشکده های هنرهای دراماتیک کسب کرد یعنی زبان نمایش و راههای استفاده از تکنیک های تئاتری اما بخش دیگر آن به شناخت، شعور و آگاهی خالق اثر بستگی دارد که در قالب علمی نمی گنجد و بیشتر بعد هنری مد نظر است که بایستی با مطالعه مداوم در ارتقا این بینش کوشیدو قابل کسب در هر دانشکده ای نیست.


چهارشنبه 31 اردیبهشت 1393

انواع نمایشنامه !

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

1- نمایشنامه کمدی:
به نمایشنامه هائی اطلاق میگردد که موضوع داستان آن خنده آور، شاد و نشاط آور باشد

2- نمایشنامه درام:
اگر موضوع داستان نمایشنامه چنان باشد که در آن اشخاص بازی تصاویر واقعی از زندگی را نشان دهند نمایشنامه درام خواهد بود.

3- نمایشنامه ملودرام:
ممکن است درام مایه ای از کمدی نیز داشته باشد که در اینصورت به آن نمایشنامه ملودرام گویندکه گاهی این مسئله بصورت پایان خوش نمایش نمود می یابد.

4- نمایشنامه تراژدی:
اگر نمایشنامه وقایع فوق العاده مصیبت بار و غم انگیز نظیر مرگ پدر، برادر،فرزند و …را نمایش دهد در زمره ی نمایشنامه های تراژیک یا تراژدی می گنجد.

5- نمایشنامه طنز:
گاهی نمایشنامه های کمدی حاوی پیام نیز می باشندکه ممکن است تلخ و گزنده یا حتی سیاه نما هم باشند، این نمایشنامه ها طنز هستند.

6- نمایشنامه هجو:
چنانچه نمایشنامه در بیان حالات کمدی یا طنز دردام مسخره کردن افراد یا موضوعات بیافتد نمایشنامه در زمره ی نمایشنامه های هجو شناخته می شود.

7- نمایشنامه لغو:
نمایشنامه های طنز یا هجوی که بصورت بی بند وبار مسائل خانوادگی و غیر اخلاقی را مطرح نمایند در این دسته می گنجند.


سه شنبه 30 اردیبهشت 1393

نمایشنامه چیست !

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

نمایشنامه متنی است که نمایش از روی آن خوانده، تمرین و اجرا می شود و آن یکی از انواع متون ادبی است که برای نمایش تنظیم می شود. در آغاز نمایشنامه بعد از آوردن نام آن اشخاص نمایش یا شخصیت های نمایشنامه نام برده می شوندوسپس شرح مختصری از محیط داستان، سن وسال و قد و چهره ی اشخاص داده شده و بعد گفتگوی اشخاص آورده می شود. کارها و حرکات بازیگران داخل کروشه() و اگر حجم زیادی داشته باشد با حروف ریزتر چاپ می گردد. نمایش اغلب به چند قسمت تقسیم می شود و هر قسمت با پایین آمدن یا کشیدن پرده ای خاتمه می یابدو قسمت بعدی با بالا یا کناررفتن پرده شروع می شود، از این رو هر قسمت از نمایش را " پرده " گویند.

چگونگی آرایش هر پرده هم در ابتدای هر پرده می آید.
هر پرده هم ممکن است به قسمت های کوچکتری تقسیم شود که با روشن و خاموش شدن نور اعلام گردد که به هر قسمت یک " صحنه "گویند.


دوشنبه 29 اردیبهشت 1393

نمایش یا تئاتر . . .

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

نمایش در زبان فارسی ترجمه ی تئاتر است و آن هنری است که از چند هنر دیگر ترکیب یافته است. در نمایش بازیگران خود را به جای قهرمانان و اشخاص داستان می گذارندو وقایعی را که بر سر قهرمانان آمده است با حرکات و اعمال و گفتار خود یک به یک در روی صحنه مجسم می کنند. در نمایش از ادبیات ، موسیقی ، نقاشی و حتی حجاری و معماری و برخی هنرهای دیگر استفاده می شودبنابراین آن را کامل ترین هنرها می نامند.

نمایش در سراسر گیتی به اشکال مختلف متداول است و در بعضی از کشورها سابقه ی آن به زمانهای بسیار دور تعلق دارد.در ایران نیز نمایش از زمانهای قدیم متداول بوده است، نمایش حاجی فیروزنوروزی بازی و ... از قدیم در عید نوروز برگزار می شده است. نمایشهای سوگواری ، نقالی ، تئاتر روحوضی ، تعزیه و شبیه خوانی از دیگر اشکال نمایشی در گذشته بوده است.

اصل و منشا’ نمایشی را که اکنون در سرتاسر جهان رواج دارد به کشور یونان نسبت می دهند(هرچند که پیش از آن نیز نمونه هائی موجود بوده است) یونانیان قدیم خدایان متعددی داشتندو آنها را پرستش می کردندو در اوقات خاصی برای بزرگداشت یا پرستش آنها جشن هائی ترتیب می دادند. در این جشن ها نمایشهائی نیز برگزار می شد.محل نمایش اغلب دامنه ی تپه ای بود که میان آن فرو رفتگی داشت. سینه ی تپه را پله پله می کردندتا تماشاگران بر آنها بنشینند و در پایین، زمین مسطحی را به بازیگرا ن وگروه خوانندگان اختصاص می دادند. جمعیتی که برای نمایش در محل گرد می آمدند گاهی از بیست هزار نفرهم تجاوز می کرد.

نمایش در قرن پنجم پیش از میلاد به اوج عظمت و اعتلای خود رسیدو نمایشنامه نویسان بزرگی در این قرن ظهور کردند.
آشیل، سوفوکل و اوریپید بعنوان مبدعان نمایشنامه نویسی نوین گوهری را در تاریخ بشریت نهادینه کردند که امروزه با وجود پیدایش سینما و فیلم و نفوذ بی سابقه ی آن در همه ی کشورهای جهان، نمایش اهمیت و اعتبار خود را از دست نداده است و امروزه از جهت پرورش قوای ذهنی کودکان و نوجوانان ارزش جدیدی از نظر تربیتی پیدا کرده است.ش


شنبه 27 اردیبهشت 1393

بازیگری چیست ؟

   نوشته شده توسط: حمیدرضا هاتفی    نوع مطلب :کلاس بازیگری مجازی ،

بازیگری درتعریف عینی یعنی حضور زنده ی بازی گر بر صحنه
دراین جا "حضور" یعنی اشغال بخشی ازفضا توسط بدن؛

قید« زنده»یعنی آن حضور (بدن) با اندیشه و احساس توأم است ؛ و«صحنه » در این تعریف یعنی هرنوع فضای بازی .

پس بازیگر در هر مکتبی مشق کرده باشد ،با هر شیوه ای به نقش رسیده باشد ،نمایش اش هر سبک زیبا یی شناختی داشته باشد ،کارش از این سه جنبه داوری می شود :
1)جنبةبدنی (فیزیکی) یا تکنیکی ؛
2)جنبة ذهنی یا اندیشه ای ؛
3)جنبه حسی یا روحی

جنبه بدنی یا تکنیکی در یک کلام یعنی چگونگی حضور بدنی بازیگر بر صحنه . این حضور گاه ساکن است (بازیگر درجا وبی حرکت ایستاده ،نشسته خوابیده ،یا ....)گاه متحرک: حرکت آن گاه درجاست (بازیگر در جا ،سر ودست وتنه و اعضای صورت اش حرکت‌می دهد وبا لوازم بازی اش کارمی کند وتغییرمکانی ندارد )گاه توأم با جابجایی (بازیگر در صحنه جابجا می شود وتغییر مکان دارد ،یعنی پایین وبالا یا چپ وراست می‌رود)؛‌ درهمةاین احوال گاه با بیان همراه است وگاه بی صدا یا بی کلام است ؛وسرانجام، گاه فردی است ،گاه جمعی . پس این جنبه مشتمل است بر همة آنچه تماشاگر از بازیگر می‌بیند ومی شنود .

این دیده ها وشنیده ها زمانی برتماشاگر تأثیر میگذارند که باورشوند .ونخستین شرط باور شدن شان این است که دست کم راحت و روان انجام شوند .بازی راحت و روان در صورتی میسر است که بازیگر بر بدن وبیان خود شناخت وتسلط داشته باشد .بسیاری معتقدند که فقط این جنبه ازکار بازیگر ی آموختنی است . جنبه‌ی تکنیکی یا بدنی کار بازیگر یعنی جنبه ی مر بوط به شناخت وتسلط بازی گر بر بدن و بیان خود . شناخت و تسلط بربدن و بیان در بازی گری هریک بحث و فصلی مستقل ،مهم ومفصل است .

در جنبةذهنی یا اندیشه ای موضوع بررسی این است که با زیگر چگونه شخصیت نقش خود رااز زوایای مختلف تجزیه و تحلیل می کند – به افکار او ،احساسات و عواطف او ، اعمال او رابطه ای که با نمایش ودیگر نقش های آن دارد پی می برد. این جنبة از کار بازیگر ،نمود بیرونی چندانی ندارد .حرکت و احساس تجلی بیرونی دارند ، اما اندیشه ؟ تماشاگر معمولا"به نحوه ی مواجهه ی بازیگر با این دسته از مسائل نقش کاری ندارد و در واقع فقط نتایج این جنبه را می بیند . اما شکی نیست که بازیگر اگر از این نظر ضعفی داشته باشد ،نمی تواند نقش راگویا ،دقیق وباورکردنی بنمایاند .

جنبة احساسی یاروحی رابسیاری عالی ترین جنبةکار بازیگر می دانند و بر این باورند که این جنبه چندان آموزش دادنی نیست .
بنابراین باور،بیش تر بازیگران درجنبه های اول ودوم تبحر پیدا می کنند واز این مرحله فراترنمی روند ودر نهایت می شوند«بازیگر خوب » یا به تعبیری «تکنیکی » ،که گاهی تا مرتبه ی «ستاره شدن » نیز پیش می روند ،اما تا در جنبه ی احساسی یا روحی پرورده و استاد نشوند «بازیگر بزرگ »نمی شوند – بازی چنین بازیگرانی است که سالها درخاطر می ماند.